مدتي پيش فيلم مهمان ساخته سعيد اسدي رو ديدم.توي اين فيلم سكانسي بود كه بدجور روي من

تاثير گذاشت وذهنم رو مشغول كرد.در يكي از سكانس هاي اين فيلم بچه اي به دنيا مي ياد وقتي از مادر بچه اسمش رو مي پرسن اون مي گه:رستم .در پاسخ يكي از شخصيت هاي فيلم ميگه)):توي اين دوره وزمونه كي رستم رو مي شناسه مي ذاشتي آرنولد.همه مي شناختنش)).كاري به جنبه طنز فيلم يا ديالوگ هاش ندارم.اما پس از ديدن اين سكانس وفكر كردن روي اون پي به حقيقت تلخي بردم.توي اين زمونه،در قرن بيست ويكم كه قرن فناوري واطلاعاته وبه راحتي مي شه هر چيزي رو منتقل كرد چرا رستم براي جوان هاي ما شناخته شده نيست.

چرا بچه هاي ما به جاي اينكه به دنبال رستم وسهراب وآرش و... بگردند دنبال اسپيادرمن وبتمن وسوپرمن مي گردن.

ما تاريخي داريم به وسعت هزاران سال.اسطوره هايي داريم كه بايد بهشون افتخار كنيم.اسطوره هايي كه در واقع بيانگر فرهنگ وانديشه ما هستند.رستم وسهراب يعني ما.يعني جوان ايراني.چرا يك بچه شش ساله وقتي مي خواد دفتر وكيف و... بخره دنبال اينه كه حتما عكس مرد عنكبوتي روش باشه.مرد عنكبوتي اصلا كيه؟ساخته كجاست؟

چرا بايد هويت بچه هاي ما گم بشه.زماني كه ما قوي ترين فرهنگ رو داريم.اسطوره هايي داريم كه بايد بهشون افتخار كنيم چرا بايد سوپر من به جاي سهراب بشه سرمشق بچه ها.

كشور آمريكا نه تاريخ آن چناني داره،نه فرهنگ مختص به خودش رو.اما اونها هاليوود رو دارند و به راحتي افكار خودشون رو توي كل دنيا نشون مي دند.آيا ديده شده كه توي يك فيلم هاليوودي به فرهنگ آمريكايي توهين بشه.يا اصلا ديده شده كه توي اون تصوير مردم آمريكا برخلاف چهره واقعي شون باشه. ما هزار سال تمدن وفرهنگ داريم.زماني كه ما توي جهان پادشاهي مي كرديم آمريكا وهاليوودي نبود اما الان همه چيز بر عكس شده.

اصلا من قصد ندارم بحث هاي آن چناني بكنم وبگم :اي هوار بياين همه جوان ها غرب زده شدند.

من قصد دارم بگم ما بايد از طريق سينما هنر خودمون رو وفرهنگ خودمون رو نشون بديم.

الان در همين تلوزوين خود ما پخش فيلم هاي كره اي مد شده.الان در كره با خرج كردن وبا استفاده از قدرت سينما تاريخ كشور شون داره به دنيا پخش مي شه.جواهري در قصر يا امپراطور دريا وتاجر پوسان و... براي چي ساخته شدند؟براي نشون دادن فرهنگ وتمدن كشور كره.

آيا در ايران كاري به اين وسعت ودر حد جهاني ساخته شده؟ اصلا چند كارگردان ايراني رو سراغ دارين كه در مورد تاريخ ايران فيلم مي سازه.سه يا چهار نفر.مرحوم علي حاتمي- حسن فتحي و بهمن فرمان آرا .

چرا بايد توي فيلمهاي ايراني نشاني از فرهنگ ايراني ديده نشه.متاسفانه در بعضي از فيلما فرنگ ايراني به تمسخر گرفته مي شه.يا اصلا ديده نمي شه.گاهي برخي از فيلم هاي ايراني تصويري غير واقعي از مردم ايران نشون

مي دند.با همه احترامي كه به آقاي فريدون جيراني وكارهاش قائلم متاسفانه ايشون در دو كار اخيرشون فضاي ايراني رو از دست دادند.پارك وي يك اثري مي شود شبيه فيلمهاي غربي.اصلا چه نيازي هست فيلمها اسلشر در ايران نشان داده بشه.آيا خانواده اي كه در اين فيلم مي بينيم نشان گر تصوير واقعي از مردم ايرانه. شايد اقليتي باشند كه شخصيت كاراكتر هاي پارك وي در اونها ديده بشه اما آيا اين صحيحه كه چنين تصويري براي كل مردم ايران قائل شد.

چه خوب وچه بد مردم ايران به احساساتي بودن معروفند وكسي نمي تونه منكر اين قضيه بشه .گيرم گاهي كمتر گاهي بيشتر.اما نمي شود اين قضيه رو كتمان كرد.آيا فيلم هاي اسلشر با آن خشونت وحشتناك كه ذات اين فيلمها هستند جايي در فرهنگ ما دارند.چه نيازي به ساختن چنين آثاري هست.اين هم از شاهكار ايشان در تلوزيون وسريال مرگ تدريجي يك رويا.با اينكه اين سريال نقاط قوت بسياري داره اما گاهي متاسفانه تصويري نادرستي از جامعه ما

مي ده.آيا تصويري كه از مارال ((با بازي سرد ساميه لك)) به نمايش داده شده،تصويري از يك مادر ايرانيه.آيا چهره يك همسر ايراني همين چهره اي هست كه در اين فيلم مي بينيم.

مدتهاست كه آثار ما در جشنواره هاي معتبر نمي درخشند.چرا چون يكي از اصلي ترين ملاك هاي برگزيده شدن فيلمها در جشنواره بومي بودن اون فيلمهاست.چرا آثار مجيد مجيدي در دنيا طرفدار دارد چون كارهاي مجيدي به شدت ايراني هستند.بچه هاي آ سمان چه صحنه محيرالعقول ويا چه بازي شگفت انگيزي داشت كه اين چنين مورد توجه قرار گرفته.تا كي بايد شاهد باشيم كه اسطوره هاي خيالي وتوخالي وپوچ هاليودي جاي اسطوره هاي اصيل ايراني رو

مي گيره.تا كي بايد منتظر باشيم تا تصويري درست از داريوش كبير توي سينماي ايران ببينيم.تا كي بايد شاهد باشيم كه سنت هاي ما وآيين هاي ازدست مي ره.والنتاين موضوع يك فيلم مي شه اما روز عشق كه در اسفند ماه هست ديده نمي شه. شب يلدا يا روز سيزده فروردين در كجا ي سينماي ما ديده مي شند.چرا تصويري از شاهنامه در سينماي ما ديده نمي شه. ما كه ادعا داريم رستم نمونه بارز يك ايراني هست پس چرا ما نمي تونيم رستم رو توي فيلمها مون به تصوير بكشيم.البته بر اساس واقعيت نه اينكه مثل شاهكار جناب نوري زاد آبروي اين اسطوره ها رو ببريم. تا كي بايد شاهد اين باشيم كه سينماگران داخلي به اشتباه تصوير نادرستي از اسطوره ها وبزرگان ما مي دهند.جنجال سريال شهريار كه فراموش نشده.متاسفانه ما هنوز قادر نيستيم تصوير كسي رو كه هم عصر ماست وبسياري از نزديك هاي اون زنده هست رو درست نشون بديم.

بايد به فكر تاريخ وتمدن ايراني بود وگرنه...

توضيح: من قبلا در مورد فيلمهاي تاريخي بحث كرده بودم اما اين بحث شكل كامل شده اون هست ومعتقدم باز هم بايد به شكل فراگير تري در مورد اين موضوع بحث كرد.